Contionary:vèr

Scots Norse

Etymology

From Old Norse vera, from Proto-Germanic *wesaną. Cognate to Icelandic vera, Faroese vera, Swedish vara.

Pronunciation

• (Standard) IPA^(key): /ˈvʲeɾʲ/

Verb

vèr

1. (ambitransitive) to be
   1. (intransitive) to exist
   2. (copulative, transitive) to be
2. (with u) forms several compound tenses

Conjugation

Conjugation of vèr (suppletive)

		present	past	future
infinitive		vèr(ich)	vèradh	vèrast
participle		vèrin	vèra	vèranist
		positive			negative
		personal	impersonal	personal	impersonal
pos.	pres.	vèrir	vèrscir	ibèrir	ibèrscir
	past	vèradhir	vèrscadhir	ibèradhir	ibèrscadhir
	fut.	vèrist	vèrscist	ibèrist	ibèrscist
	imp.	vèradhist	vèrscadhist	ibèradhist	ibèrscadhist
cont.	pres.	i bèrir u	i bèrscir u	i n'ibèrir u	i n'ibèrscir u
	past	i bèradhir u	i bèrscadhir u	i n'ibèradhir u	i n'ibèrscadhir u
	fut.	i bèrist u	i bèrscist u	i n'ibèrist u	i n'ibèrscist u
	imp.	i bèradhist u	i bèrscadhist u	i n'ibèradhist u	i n'ibèrscadhist u
perf.	pres.	as vèrir u	as vèrscir u	as ibèrir u	as ibèrscir u
	past	as vèradhir u	as vèrscadhir u	as ibèradhir u	as ibèrscadhir u
	fut.	as vèrist u	as vèrscist u	as ibèrist u	as ibèrscist u
	imp.	as vèradhist u	as vèrscadhist u	as ibèradhist u	as ibèrscadhist u

Mutation

Mutated forms of vèr

radical	lenition	eclipsis
vèr	vhèr	bèr

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Scots Norse.
All possible mutated forms are displayed for convenience.